Czytania na piątek, 20 lutego 2026

Piątek po Popielcu

(Iz 58, 1-9a)

Tak mówi Pan Bóg: "Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy! Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który kocha sprawiedliwość i nie porzuca prawa swego Boga. Proszą Mnie o sprawiedliwe prawa, pragną bliskości Boga: „Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Ty tego nie uznałeś?” Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich swoich robotników. Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród niegodziwego walenia pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości. Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie – czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu? Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, do domu wprowadzić biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków. Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!”

(Ps 51 (50), 3-4. 5-6b. 18-19)

REFREN: Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Uznaję bowiem nieprawość moją,
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz,
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony,
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Aklamacja (Am 5, 14)

Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli, a Pan Bóg będzie z wami.

(Mt 9, 14-15)

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: "Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?" Jezus im rzekł: "Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć".

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na piątek, 20 lutego 2026

To chyba jakieś nieporozumienie… Pada pytanie o post, a Jezus odpowiada o… smutku. Jak bardzo nie lubimy tego uczucia! Najchętniej wyeliminowalibyśmy je z naszego życia. I wydaje się, że jesteśmy na najlepszej drodze. W telewizji, na każdym kanale, bawią nas kabarety; narodowa rozrywka to grillowanie w każdej wolnej chwili, a dyskoteka czy wesele w piątek nie prowokuje najmniejszego dylematu moralnego. A mówię przecież o katolikach, a nie o „narodzie, ludzkości czy wszystkich”.
I to samo w sobie jest… przeraźliwie smutne. Zatraciliśmy miarę rzeczy, nie potrafimy chyba wyjrzeć poza swój własny komfort. A tego ma nas nauczyć post… Po pierwsze przypomina nam, że może być zupełnie inaczej niż jest dziś – możemy już jutro nie móc zaspokoić naszych podstawowych potrzeb. Po drugie, ma nas skonfrontować z naszym własnym grzechem, który jest… zasmucający. O nim też skutecznie zapominamy. A smutek ma swoją rolę, o której przypomina święty Paweł - 8 A chociaż może i zasmuciłem was moim listem, to nie żałuję tego; nawet zresztą gdybym i żałował, widząc, że list ów napełnił was na pewien czas smutkiem, 9 to teraz raduję się - nie dlatego, żeście się zasmucili, ale żeście się zasmucili ku nawróceniu. Zasmuciliście się bowiem po Bożemu, tak iż nie ponieśliście przez nas żadnej szkody. 10 Bo smutek, który jest z Boga, dokonuje nawrócenia ku zbawieniu, którego się [potem] nie żałuje, smutek zaś tego świata sprawia śmierć. 11 To bowiem, że zasmuciliście się po Bożemu - jakąż wzbudziło w was gorliwość, obronę, oburzenie, bojaźń, tęsknotę, zapał i potrzebę wymierzenia kary! We wszystkim okazaliście się bez nagany. 2Kor 7, 8-11.
Dziś wyruszy pierwsza wielkopostna Droga Krzyżowa – ona rodzi głęboki smutek, którego nie pokonają żartobliwe programy telewizyjne, grillowane kiełbaski czy podrygiwanie w rytm muzyki. To smutek, którego nie trzeba się bać. Zbawczy smutek…
o. Michał Nowak OFM Conv

Źródło: mateusz.pl