Czytania na wtorek, 10 listopada 2026

Wtorek XXXII tygodnia okresu zwykłego

(Tt 2,1-8.11-14)

Najmilszy: Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką: że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi, odznaczającymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością. Podobnie starsze kobiety winny być w zewnętrznym ułożeniu jak najskromniejsze, winny unikać plotek i oszczerstw, nie upijać się winem, a uczyć innych dobrego. Niech pouczają młode kobiety, jak mają kochać mężów, dzieci, jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom, aby nie bluźniono słowu Bożemu. Młodzieńców również upominaj, aby byli umiarkowani; we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem, w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mowę zdrową, wolną od zarzutu, ażeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć. Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczyn

(Ps 37,3-4.18.23.27.29)

REFREN: Zbawienie prawych pochodzi od Pana

Miej ufność w Panu i czyń to co dobre,
a będziesz mieszkał na ziemi i żył bezpiecznie.
Raduj się w Panu,
a On spełni pragnienia twego serca.

Pan zna dni postępujących nienagannie,
a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki.
Pan umacnia kroki człowieka,
a w jego drodze ma upodobanie.

Odstąp od złego, czyń dobrze,
abyś mógł przetrwać na wieki.
Sprawiedliwi posiądą ziemię
i będą ją zamieszkiwać na wieki.

Aklamacja (J 14,23)

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy.

(Łk 17,7-10)

Jezus powiedział do swoich apostołów: „Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: "Pójdź i siądź do stołu"? Czy nie powie mu raczej: "Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił"? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: "Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać".

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na wtorek, 10 listopada 2026

Słowa Jezusa o słudze powracającym z pola dotykają zakorzenionego i toksycznego złudzenia człowieka: w iluzję własnej konieczności i zasługi. Wyobrażamy sobie sługę, który po całym dniu wyczerpującej harówki, orząc twardą ziemię lub pasąc trzodę w spiekocie dnia, - wraca do domu w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku. Naturalny ludzki odruch podpowiada, że należy mu się natychmiastowe wytchnienie, uznanie, ciepły posiłek i wdzięczność. Tymczasem z ust Pana słyszy chłodny, wręcz bezwzględny nakaz: Przepasz się, przygotuj mi wieczerzę i usługuj, dopóki się nie najem i nie napiję, a dopiero potem sam zasiądziesz do jedzenia. Jezus nie pozostawia złudzeń: gospodarz nie dziękuje słudze za to, że zrobił to, co do niego należało. Ta przypowieść jest jak duchowy skalpel, który bez znieczulenia odcina nasze ukryte roszczenia wobec Boga.
W ludzkiej religijności istnieje bowiem pokusa handlu ze Stwórcą. Człowiek nieustannie próbuje sprowadzić swoją wiarę do kontraktu…, do skrupulatnej księgowości, w której za każde zmęczenie, modlitwę, ascezę czy moralny wysiłek wystawia niebu rachunek z żądaniem zapłaty. Chcemy postawić Boga w roli dłużnika, który musi odpłacić nam świętym spokojem, życiową pomyślnością, poczuciem własnej wartości albo chociaż odrobiną podziwu ze strony otoczenia. To mentalność najemnika, który nie potrafi kochać bezinteresownie, lecz w każdym czynie upatruje zysku i domaga się poklasku. Kiedy owo zmęczenie nie spotyka się z natychmiastową nagrodą, w sercu natychmiast rodzi się pretensja, gorycz i poczucie krzywdy: ten sam jad, który zatruł starszego syna z przypowieści o miłosiernym ojcu, wyrzucającego z żalem: „Tyle lat ci służę, a nigdy nie dałeś mi nawet koźlęcia!”.
Chrystus wzywa do postawy, która po ludzku wydaje się niemożliwa do przyjęcia, niczym wyrwanie morwy z potężnymi korzeniami i przesadzenie jej w morze: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co byliśmy powinni wykonać”. To cios w sam środek naszego napompowanego ego, które panicznie lęka się bycia zbędnym. Wydaje nam się, że świat, Kościół czy sam Bóg nie poradzą sobie bez naszych rąk, naszej pracy i naszej niezastąpionej obecności. Tymczasem prawda o byciu sługą nieużytecznym nie jest upokorzeniem, lecz ocaleniem, gdyż zdejmuje z człowieka nieludzki ciężar bycia zbawicielem samego siebie.
o. Marcin Ciechanowski OSPPE

Źródło: mateusz.pl