Czytania na poniedziałek, 9 listopada 2026

Święto rocznicy poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

(Ez 47,1-2.8-9.12)

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza. Anioł rzekł do mnie: „Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostaną przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione. A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ ich woda przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo”.

(Ps 46,2-3.5-6.8-9)

REFREN: Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła

Bóg jest dla nas ucieczką i siłą:
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia
i góry spadły w otchłań morza.

Nurty rzeki rozweselają miasto Boże,
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg jest w Jego wnętrzu, więc się nie zachwieje,
Bóg je wspomoże o świcie.

Pan Zastępów jest z nami,
Bóg Jakuba jest naszą obroną.
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana,
zdumiewające dzieła, których dokonał na ziemi.

(1 Kor 3, 9b-11.16-17)

Bracia: Jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego niż ten - który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

Aklamacja (2 Krn 7,16)

Wybrałem i uświęciłem tę świątynię, aby moja obecność trwała tam na wieki.

(J 2,13-22)

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?”. Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?”. On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zatem zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na poniedziałek, 9 listopada 2026

Świątynia w czasach antycznych, to było miejsce, w którym mieszka bóstwo. Przestrzeń świątyni, to obszar święty, miejsce, do którego wstęp mają wybrani – osoby odpowiedzialne za kult. Ołtarz bóstwa znajdował się przed świątynią i tam składano ofiary związane z kultem.
Podobnie rozumiana była struktura świątyni w Jerozolimie. Budowla niepowtarzalna zarówno w swej strukturze jak i, przede wszystkim, w swoim przeznaczeniu. Zgodnie z wiarą Izraela to właśnie w Przybytku, centralnym miejscu struktury świątynnej, nad Przebłagalnią przebywała Chwała Boża. Poszczególne dziedzińce, przez które przechodziło się w kierunku ołtarza stojącego na zewnątrz Świątyni, określały stopnie dostępności i przynależności do Narodu Wybranego. Do ostatniego dziedzińca wstęp mieli tylko kapłani.
Scena z dzisiejszej ewangelii zdarzyła się najprawdopodobniej na pierwszym, najbardziej rozległym dziedzińcu, zwanym Dziedzińcem Pogan, do którego dostęp mieli wszyscy, także ludzie nie należący do Izraela. To właśnie tam przybysze, Żydzi z diaspory, mogli wymienić przywiezione pieniądze na monety używane w obiegu świątynnym, oraz nabyć zwierzęta do złożenia w ofierze.
To, co Jezusa zabolało i co sprowokowało tak gwałtowną reakcję to brak należytego szacunku dla miejsca, w którym czczony powinien być Jego Ojciec. Kult świątynny stał się motywem handlu i źródłem zysku. W konsekwencji klimatu targowiska zacierał się sens świątyni, jakim było okazywanie szacunku Bogu Izraela, jego Opiekunowi i Wybawicielowi.
Jednocześnie ta bolesna scena, wywołująca także bezpośrednią reakcję po stronie Żydów, stała się okazją do ukrytej zapowiedzi Jezusowego zmartwychwstania oraz do katechezy dotyczącej świątyni Nowego Przymierza. Zgodnie z podstawowym rozumieniem znaczenia świątyni jako miejsca przebywania Boga, Ciało Jezusa jest w szczególny sposób świątynią, miejscem przebywania Słowa, które jest Bogiem – „Słowo stało się ciałem”. Będzie to czytelne szczególnie po zmartwychwstaniu, gdy Ciało Jezusa ulegnie przemienieniu i zdobędzie nową jakość. W momencie Chrystusowego Zmartwychwstania wszelkie świątynie, w tym szczególnie Świątynia Jerozolimska, tracą swoje znaczenie. Bóg wszedł w naszą codzienność w nowy sposób. Zmartwychwstały Pan zamieszkał wśród ludzi w swoim Ciele, którym jest Kościół. Wszyscy ochrzczeni mają zatem dostęp do bezpośredniej relacji z Panem, gdyż przez chrzest każdy z nich staje się żywą świątynią ku czci Chrystusa. To, co było odizolowane od świata w świątyni Izraela rozszerzone zostało na cały świat, zwłaszcza na serca wierzących w Chrystusa. Święty Piotr określił to słowami: „Wy jesteście ludem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym”. Ta prawda dotyka i dotykać będzie Kościoła w każdym pokoleniu aż po kres czasów. Ta prawda dotyka także każdego z nas i zobowiązuje do przyjęcia takiego stylu życia, który pozostanie w jedności z wymaganiami Ewangelii i będzie wyrażał fakt, że serce każdego z nas jest mieszkaniem Chrystusa. Profanowanie tej świątyni rani samego Jezusa, zaś każda myśl i każde działanie zgodne z przykazaniem miłości staje się formą liturgii Nowego Przymierza.
ks. Adam Łuźniak

Źródło: mateusz.pl