Czytania na sobotę, 25 lipca 2026
Święto św. Jakuba, apostoła
(2 Kor 4, 7-15)
Bracia: Przechowujemy skarb w naczyniach glinianych, aby z Boga była owa przeogromna moc, a nie z nas. Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy; znosimy prześladowania, lecz nie czujemy się osamotnieni, obalają nas na ziemię, lecz nie giniemy. Nosimy nieustannie w ciele naszym konanie Jezusa, aby życie Jezusa objawiało się w naszym ciele. Ciągle bowiem jesteśmy wydawani na śmierć z powodu Jezusa, aby życie Jezusa stało się widoczne w naszym śmiertelnym ciele. Tak więc działa w nas śmierć, podczas gdy w was życie. Cieszę się przeto owym duchem wiary, wedle którego napisano : „Uwierzyłem, dlatego przemówiłem”, my także wierzymy i dlatego mówimy, przekonani, że Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przywróci życie także nam i stawi nas przed sobą razem z wami. Wszystko to bowiem dla was, ażeby w pełni obfitująca łaska zwiększyła chwałę Bożą przez dziękczynienie wielu.
(Ps 126(125),1-2ab.2cd-3.4-5.6)
REFREN: Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości
Gdy Pan odmienił los Syjonu,
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu,
a język śpiewał z radości.
Mówiono wtedy między poganami:
„Wielkie rzeczy im Pan uczynił”.
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i ogarnęła nas radość.
Odmień znowu nasz los, Panie,
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją,
żać będą w radości.
Idą i płaczą
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością
niosąc swoje snopy.
Aklamacja (J 15, 16)
Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem, abyście szli i owoc przynosili.
(Mt 20, 20-28)
Matka synów Zebedeusza podeszła do Jezusa ze swoimi synami i oddając Mu pokłon, o coś Go prosiła. On ją zapytał: "Czego pragniesz?". Rzekła Mu: "Powiedz, żeby ci dwaj moi synowie zasiedli w Twoim królestwie, jeden po prawej, a drugi po lewej Twej stronie". Odpowiadając Jezus rzekł: "Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?". Odpowiedzieli Mu: "Możemy". On rzekł do nich: "Kielich mój pić będziecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej i lewej, ale dostanie się ono tym, dla których mój Ojciec je przygotował". Gdy dziesięciu pozostałych to usłyszało, oburzyli się na tych dwóch braci. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł: "Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym. Na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu".
Źródło: mateusz.pl
Rozważanie na sobotę, 25 lipca 2026
Jak płoska, długa i szeroka, można zauważyć, że Pielgrzymi wyruszyli na szlak i przyzywają też Stawiennictwa Świętego Jakuba, tym bardziej, że wielu wyjechało do Hiszpanii czy Portugalii, żeby ruszyć na Camino, żeby doświadczyć Stawiennictwa Świętego Jakuba, żeby odnaleźć sens w swoim życiu.
Oto stajemy się świadkami dialogu, który toczy się, kiedy Jezus zmierza do Jerozolimy. Uczniowie Piotr i pozostali są świadkami jak Jakub i Jan.
Przecież należyli oni razem z Piotrem do grona wybranych spośród wybranych, przychodzą ze swoją matką Marią, podchodzą do Jezusa, bo dobrze Go znają.
I oto jawi się droga kariery dla nich. Dlatego chce matka, żeby zasiedli królestwie po prawej i po lewej stronie Jezusa.
Jezus stawia im pytanie, czy możecie pić kielich, które ja mam pić. A we wcześniejszym zdaniu mówi, że nie wiecie, o co prosicie.
Czasami mówimy Panu Bogu, że mogę, chcę. Jakże bardzo to słowo trzeba umacniać modlitwą, bo Pan może przeprowadzić przez Ciemną Dolinę. Wtedy trzeba się trzymać tego, że On jest z nami.
Możemy krzywo patrzeć na Jakuba i na Jana, że chcą lepsze miejsce w Królestwie Niebieskim. Możemy się gorszyć, jak pozostali apostołowie. Ale potrzeba na to Ewangelię czytać poprzez to, co się wydarzyło na Golgocie.
Jan jest jedynym z apostołów, który wytrwał przy Panu w momencie ukrzyżowania. Ich matka należy do grona kobiet, które trwały pod krzyżem razem z Marią. Trwały, patrzyły, płakały, były, współodczuwały.
Oto Jakub jest pierwszym z apostołów, który około roku oddaje życie za Jezusa i za Ewangelię.
Za Jego przyczyną prośmy, aby nasze świadectwo wiary było czytelne. Aby świadectwo wiary, którą wyznajemy wobec świata, wobec najbliższych, było prawdziwe.
ks. Wenacjusz Zmuda
Źródło: mateusz.pl