Czytania na środę, 15 lipca 2026

Środa XV tygodnia zwykłego

(Iz 10,5-7.13-16)

To mówi Pan: Ach, ten Asyryjczyk, rózga mego gniewu i bicz w mocy mej zapalczywości! Posyłam go przeciw narodowi bezbożnemu, przykazuję mu, aby lud, na który się zawziąłem, ograbił i złupił doszczętnie, by rzucił go na zdeptanie, jak błoto na ulicach. Lecz on nie tak będzie mniemał i serce jego nie tak będzie rozumiało: bo w jego umyśle plan zniszczenia i wycięcia w pień narodów bez liku. Powiedział bowiem: Działałem siłą mej ręki i własnym sprytem, bom jest rozumny. Przesunąłem granice narodów i rozgrabiłem ich skarby, a mieszkańców powaliłem, jak mocarz. Ręka moja odkryła jakby gniazdo bogactwa narodów. A jak zbierają porzucone jajka, tak ja zagarnąłem całą ziemię; i nie było, kto by zatrzepotał skrzydłem, nikt nie otworzył dzioba, nikt nie pisnął. Czy się pyszni siekiera wobec drwala? Czy się wynosi piła ponad tracza? Jak gdyby bicz chciał wywijać tym, który go unosi, i jak gdyby pręt chciał podnosić tego, który nie jest z drewna. Przeto Pan, Bóg Zastępów, ześle wycieńczenie na jego tuszę. Pod jego świetnym wyglądem rozpali się gorączka, jakby zapłonął ogień.

(Ps 94,5-10.14-15)

REFREN: Pan nie odrzuca ludu wybranego

Depczą Twój lud, o Panie,
uciskają Twoje dziedzictwo,
mordują wdowę i przybysza,
zabijają sieroty.

Mówią: „Pan tego nie widzi,
nie dostrzega tego Bóg Jakuba”.
Zrozumcie to, głupcy w narodzie,
kiedy zmądrzejecie bezrozumni?

Czy nie usłyszy Ten, który ucho wszczepił,
Ten, który stworzył oko, nie zobaczy?
Czy nie ukarze Ten, który napomina ludy,
który ludzi naucza mądrości?

Pan bowiem nie odpycha swego ludu
i nie porzuca swojego dziedzictwa.
Sąd zwróci się ku sprawiedliwości,
pójdą za nią wszyscy ludzie prawego serca.

Aklamacja (Mt 11.25)

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

(Mt 11,25-27)

W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na środę, 15 lipca 2026

Prostaczek, jakie to piękne słowo… Prostaczek to nie prostak, gbur, człowiek niewychowany, nieokrzesany. Prostaczek to słowo pełne czułości, to ktoś prosty, uproszczony, nieskomplikowany, prawdziwy, pokorny. Pierwszym, podstawowym znaczeniem słowa „nepios”, które użyte jest w tekście greckim jest małe, malutkie dziecko, niemowlę, które nie potrafi niczego, dlatego potrzebuje wszystkiego. Właśnie tacy mamy być przed Bogiem. Zamiast spinać się, nadludzko wysilać, tracić czas i siły, żeby pokazać, udowodnić, zasłużyć, mamy być jak malutkie nic nie potrafiące dzieci, które od Boga potrzebują wszystkiego. Jezus, prawdziwy człowiek, który doświadcza słabości ludzkiej natury, tak bardzo raduje się, że właśnie tak jest. Tylko słabi doświadczają cudowności miłości Boga, Jego bliskości, czułości, przebaczenia. Ci mądrzy, naszpikowani wiedzą, którzy myślą, że pozjadali wszystkie rozumy świata, że wiedzą wszystko najlepiej, że już wszystko wiedzą… tacy… nigdy nie spotkają Boga, nigdy nie doświadczą Jego miłości. Nie dlatego, że Bóg ich nie kocha. On kocha ich nad życie. Ale dlatego, że miłość Ojca odbija się od nich jak piłka od betonowego muru. Wobec Boga mamy być prostaczkami, biednymi, słabymi, kruchymi, nieporadnymi, potrzebującymi wszystkiego. Po prostu prawdziwymi. To takie proste, a jednocześnie takie skomplikowane dla nas poważnych, wykształconych, zakochanych w dorosłości. Pozwólcie, pozwól, żeby dziecko żywe w tobie, żeby ta twoja nieporadność, słabość, kruchość, przytuliła się do serca kochającego Ojca…
o. Maciej Sierzputowski CSSp

Źródło: mateusz.pl