Czytania na niedzielę, 27 września 2026

XXVI niedziela zwykła

(Ez 18, 25-28)

Tak mówi Pan Bóg: "Wy mówicie: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze".

(Ps 25 (24), 4-5. 6-7. 8-9)

REFREN: Wspomnij, o Panie, na swe miłosierdzie

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie,
naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń,
Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie,
na swoją miłość, która trwa od wieków.
Nie pamiętaj mi grzechów i win mej młodości,
lecz o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu
ze względu na dobroć Twą, Panie.

Dobry jest Pan i łaskawy,
dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
Pomaga pokornym czynić dobrze,
uczy ubogich dróg swoich.

(Flp 2, 1-11)

Bracia: Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakieś uczestnictwo w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie – dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich. To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.

Aklamacja (J 10, 27)

Moje owce słuchają mego głosu, Ja znam je, a one idą za Mną.

(Mt 21, 28-32)

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: "Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?" Mówią Mu: "Ten drugi". Wtedy Jezus rzekł do nich: "Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć".

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na niedzielę, 27 września 2026

„Na pozór wszystko pozostaje w jednym temacie, znów słyszymy o winnicy.
Tym razem do winnicy posłani są nie najemnicy, nie robotnicy, którym trzeba zapłacić po jednym denarze, ale do pracy w winnicy posłani są synowie.
Ale żeby dobrze ogarnąć tę przypowieść Jezusa, trzeba być świadomym kontekstu tej przypowieści.
Oto Jezus jest już w Jerozolimie. Wkroczył do Jerozolimy jako syn Dawida. Tłumy witały Go «Hosanna Synowi Dawidowemu». To jest pierwszy ze znaków Jezusa, a drugi to jest znak oczyszczenia w świątyni.
Rozpoczął się wielki tydzień Jezusa. Większość tego czasu to jest nauczanie w świątyni. W tym nauczaniu w świątyni pozostaniemy aż do czasu Adwentu.
Jezus zderza się z pytaniem, jakim prawem to czyni, jakim prawem oczyścił świątynię i zapragnął przewrócić dziedziniec pogan do jego właściwego celu kultycznego, nie jako miejsce handlu i wymiany walut, sprzedaży gołębi i baranków paschalnych, ale jako miejsce, gdzie ludzie spoza Izraela, szukający Boga, mogliby mieć prawe miejsce w świątyni.
Oto Jezus udziela odpowiedzi arcykapłanom i starszym ludu. Zaprasza ich do myślenia. Opowiada historię ojca, który swych synów posyła do winnicy. Winnicą Pana jest dom Izraela. Posyła pierwszego, czyli zapewne starszego syna, który jest pełen deklaracji, a który nie pełni woli ojca. Mamy drugiego, młodszego, który buntuje się, ale który się opamiętał, czyli się nawrócił i poszedł zrealizować plan ojca.
Historia ludu wybranego i historia pogan. Historia tych, którzy nawracają się poprzez opamiętanie i zaczynają iść za Jezusem-sługą, o którym opowiada List do Filipian.
Chrystus, który jest Panem, uniżył samego siebie, stawszy się do nas podobnym we wszystkim, oprócz grzechu.
Chrystus-sługa, który przeszedł przez bramę krzyża, zbawia nas i ratuje, ratuje nas w naszej codzienności.”
ks. Wenancjusz Zmuda

Źródło: mateusz.pl