Czytania na czwartek, 5 lutego 2026
Czwartek IV tydzień zwykły
(1 Krl 2, 1-4. 10-12)
Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc: "Ja wyruszam w drogę przeznaczoną ludziom na całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem! Będziesz strzegł zarządzeń Pana, Boga twego, idąc za Jego wskazaniami, przestrzegając Jego praw, poleceń i nakazów, jak napisano w Prawie Mojżesza, aby ci się powiodło wszystko, co zamierzysz, i wszystko, czym się zajmiesz, ażeby też Pan spełnił swą obietnicę, którą mi dał, mówiąc: Jeśli twoi synowie będą strzec swej drogi, postępując wobec Mnie szczerze z całego serca i z całej duszy, to wtedy nie będzie ci odjęty mąż na tronie Izraela". Potem Dawid spoczął ze swymi przodkami i został pochowany w Mieście Dawidowym. A czas panowania Dawida nad Izraelem wynosił czterdzieści lat. W Hebronie panował siedem lat, a w Jerozolimie panował trzydzieści trzy lata. Zasiadł więc Salomon na tronie Dawida, swego ojca, a jego władza królewska została utwierdzona.
(1 Krn 29, 10b-11b. 11c-12)
REFREN: Ty, Panie Boże, panujesz nad wszystkim
Bądź błogosławiony po wszystkie wieki,
Panie, Boże ojca naszego, Izraela,
Twoja jest wielkość, moc i sława, majestat i chwała,
bo wszystko, co jest na niebie i ziemi, Twoje jest, Panie.
Władza królewska należy do Ciebie,
i nawet ziemski monarcha jest Twoją własnością.
Bogactwo i chwała od Ciebie pochodzą.
Ty panujesz nad wszystkim,
w Twojej ręce spoczywa moc i siła,
Ty swoją ręką wywyższasz i utwierdzasz wszystko.
Aklamacja (Mk 1, 15)
Bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.
(Mk 6, 7-13)
Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. "Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien». I mówił do nich: «Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich". Oni więc wyszli i wzywali do nawracania się. Wyrzucali też wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali.
Źródło: mateusz.pl
Rozważanie na czwartek, 5 lutego 2026
Co jest najważniejsze w tym fragmencie Ewangelii?
Zapewne nasza uwaga automatycznie skupia się i koncentruje na działaniu. Chrystus posyła. Jest misja do wykonania. Jest wyzwanie, któremu trzeba stawić czoła. Są konkretne rzeczy do zrobienia.
Nasze myślenie tak bardzo zadaniowe. Ruszamy! Robimy! Działamy! Organizujemy!
Rzeczywiście, to jest najważniejsze?
Są też dary. Jezus daje władzę. To jest również bardzo interesujące i pociągające. Mieć władzę. Posiąść moc panowania nad duchami nieczystymi. O tak! Otrzymać dary, umiejętności, moce. Zwracać na siebie uwagę, być w centrum zainteresowania.
Faktycznie dary są najważniejsze?
Odpowiedź znajduje się już w pierwszym zdaniu, które najczęściej nie jest zauważane, wydaje się jedynie wstępem do prawdziwej historii. „Jezus przywołał do siebie Dwunastu”.
Przywołał do siebie, to jest najważniejsze. Nie chodzi o to, że na moment ich zebrał, żeby zaraz ich posłać. On ich PRZYWOŁAŁ do siebie. Oni mają przede wszystkim z Nim być. Być u Niego. Uczyć się patrzeć i dostrzegać. Zasłuchać się, żeby usłyszeć.
Mają być z Nim. Mają Mu towarzyszyć. Być w Jego szkole. Coraz bardziej zatapiać się w więzi z Nim. Ta więź staje się przestrzenią rozeznania Jego woli. W tej więzi Jezus udziela władzy. Z tej więzi posyła.
Być z Nim, być u Niego. To jest najważniejsze!
o. Maciej Sierzputowski CSSp
Źródło: mateusz.pl