Czytania na czwartek, 16 lipca 2026
Czwartek XV tygodnia zwykłego
(Iz 26,7-9.12.16-19)
Ścieżka sprawiedliwego jest prosta, Ty równasz prawą drogę sprawiedliwego. Także na ścieżce Twoich sądów, o Panie, my również oczekujemy Ciebie; imię Twoje i pamięć o Tobie to upragnienie duszy. Dusza moja pożąda Ciebie w nocy, duch mój - poszukuje Cię w mym wnętrzu; bo gdy Twe sądy jawią się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości. Panie, użyczysz nam pokoju, bo i wszystkie nasze dzieła Tyś nam zdziałał! Panie, w ucisku szukaliśmy Ciebie, słaliśmy modły półgłosem, kiedyś Ty chłostał. Jak brzemienna, bliska chwili rodzenia wije się, krzyczy w bólach porodu, takimi myśmy się stali przed Tobą, o Panie! Poczęliśmy, wiliśmy się z bólu, jakbyśmy mieli rodzić; ducha zbawczego nie wydaliśmy ziemi i nie przybyło mieszkańców na świecie. Ożyją Twoi umarli, zmartwychwstaną ich trupy, obudzą się i krzykną z radości spoczywający w prochu, bo rosa Twoja jest rosą światłości, a ziemia wyda cienie zmarłych.
(Ps 102,13-15-21)
REFREN: Bóg z wyżyn nieba spogląda na ziemię
Ty zaś, o Panie, trwasz na wieki,
a imię Twoje przez wszystkie pokolenia.
Powstań i okaż litość Syjonowi,
bo nastała pora, byś się nad nami zmiłował.
Twoi słudzy bowiem miłują jego kamienie,
żalem ich przejmują jego gruzy.
Poganie będą się bali imienia Pana,
a Twej chwały wszyscy królowie ziemi.
Bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swym majestacie,
przyczyni się ku modlitwie opuszczonych
i nie odrzuci ich modłów.
Należy to pisać dla przyszłych pokoleń,
lud, który się narodzi, niech wychwala Pana.
Bo spojrzał Pan z wysokości swego przybytku,
popatrzył z nieba na ziemię,
aby usłyszeć jęki uwięzionych,
aby uwolnić skazanych na śmierć.
Aklamacja (Mt 11,28)
Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.
(Mt 11,28-30)
W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie.
Źródło: mateusz.pl
Rozważanie na czwartek, 16 lipca 2026
Dziwne to… Przyjdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni i obciążeni, a Ja was pokrzepię, czyli umocnię. Jak? A tak, że nałożę na was jarzmo i obarczę brzemieniem… Hm…Coś chyba nie tak. Chcesz mnie umocnić czy dobić? Unieść, czy zmieszać z błotem? Nie rozumiem!
Bo faktycznie nie chodzi o rozumienie. Chodzi o to, żeby iść do Jezusa z prawdą swojego życia, z tym wszystkim, co jest twoim utrudzeniem i obciążeniem. Iść do niego z każdym zniechęceniem, bólem, zawodem, troską, zniechęceniem. Z każdą frustracją, niezrozumieniem, wypaleniem. Z każdym depresyjnym stanem, z ciemną nocą niewiary, z brakiem poczucia Jego obecności. Iść do Niego z każdą nędzą, poranieniem, z każdym grzechem, nawet tak strasznie widocznym jak szkarłat. Iść do Niego z tym wszystkim, z całym tym okrutnym ciężarem, z tym czego kompletnie nie rozumiesz i… zrzucić to wszystko na Niego. Jezus chce to wziąć, chce ci to odebrać, bo Jemu naprawdę na tobie zależy (por. 1 P 5, 7). I w zamian chce dać tobie swoje jarzmo, które jest słodkie. Chce obarczyć ciebie swoim brzemieniem, które jest lekkie. Kiedy podejmiesz wraz z Nim te lekkie i słodkie ciężary wówczas znajdziesz ukojenie dla twojej wymęczonej duszy. Będziesz z Nim, obarczonym twoimi ciężarami, niósł Jego słodkie poddanie się woli Ojca i lekki ciężar Jego miłości do człowieka. Każdego człowieka.
o. Maciej Sierzputowski CSSp
Źródło: mateusz.pl