Czytania na poniedziałek, 16 listopada 2026

Poniedziałek XXXIII tygodnia okresu zwykłego

(Ap 1,1-4;2,1-5a)

Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał Mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem, i wysławszy swojego anioła, oznajmił przezeń za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział. Błogosławiony, który odczytuje i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska. Jan do siedmiu Kościołów, które są w Azji: „Łaska wam i pokój od tego, Który jest, i Który był i Który przychodzi, i od Siedmiu Duchów, które są przed Jego tronem. Usłyszałem Pana mówiącego do mnie: Aniołowi Kościoła w Efezie napisz: To mówi Ten, który dzierży w prawicy swej siedem gwiazd, Ten, który się przechadza wśród siedmiu złotych świeczników: "Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość, i to, że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są, i żeś ich uznał za kłamców. Ty masz wytrwałość: i zniosłeś wiele dla imienia mego - niezmordowany. Ale mam przeciw tobie to, że odstąpiłeś od twej pierwotnej miłości. Pamiętaj więc, skąd spadłeś, i nawróć się, i pierwsze czyny podejmij".

(Ps 1,1-2.3.4 i 6)

REFREN: Zwycięzcy podam owoc z drzewa życia

Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w prawie Pańskim upodobał sobie
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie;
liście jego nie więdną,
a wszystko, co czyni, jest udane.

Co innego grzesznicy:
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem znana jest Panu droga sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie.

Aklamacja (J 8,12b)

Ja jestem światłością świata, kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

(Łk 18,35-43)

Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go: „Co chcesz, abym ci uczynił?” Odpowiedział: „Panie, żebym przejrzał”. Jezus mu odrzekł: „Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła”. Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na poniedziałek, 16 listopada 2026

U początku bycia chrześcijaninem – mówi w encyklice „Deus caritas est” papież Benedykt XVI – nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie. A tą Osobą jest Jezus Chrystus.
Zadając uczniom pytanie o to, kim jest On osobiście dla nich, Jezus zaprasza uczniów do przemyślenia na nowo i do uzewnętrznienia swoich przekonań dotyczących Jego Osoby. Aby zbudować osobistą relację z Panem trzeba mieć wewnętrzne przekonanie dotyczące Jego tożsamości i Jego znaczenia we własnym życiu. Bez tego przekonania droga za Jezusem będzie tylko zewnętrznym doświadczeniem, bardzo nietrwałym, obarczonym wielkim ryzykiem rozstania. Jeśli prawda o tym, kim jest Jezus dotknie mojego serca i w nim się zakorzeni, to nabierze siły zdolnej uporządkować na nowo moje życie – nadać mu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie.
Opinie krążące wśród ludzi na temat Jezusa opierają się na porównaniu z wielkimi postaciami Izraela, które zapowiadały Mesjasza lub miały powrócić – jak Eliasz – bezpośrednio przed Jego nadejściem. Wyobrażenia człowieka zwykle opierają się na posiadanym już doświadczeniu, stąd współcześni Jezusowi widząc Jego znaki i cuda, Jego władzę w zakresie ducha i materii, szukali sposobu interpretacji tego, co widzą w oparciu o znane sobie kategorie. Odpowiedź Piotra – bardzo osobista a jednocześnie radykalnie różna od opinii krążących wśród Izraela – jest jednoznacznym dowodem Bożego światła, które otrzymał, by móc właściwie przyjąć i zrozumieć, kim jest Jezus. Piotr otrzymuje to światło w służbie wiary grona pozostałych Jedenastu a także by być pierwszym świadkiem wiary dla całego Kościoła – czasów Jezusa i w każdym kolejnym pokoleniu.
Jedność z Piotrem jest gwarancją trwania w tej wierze, którą Piotr wyznał, i która znalazła aprobatę w oczach Jezusa. Dar wiary Piotra udzielany jest każdorazowej Głowie Kolegium biskupów – Biskupowi Rzymu. Poza jednością z Piotrem bylibyśmy skazani na zgadywanie, kim jest Jezus, lub na czerpanie z ulotnych i zmiennych opinii cudzych. Trwając w tej jedności mamy pewność, że wierzymy oświeceni światłem samego Ojca i budujemy relację z Jezusem w taki sposób, jakiego On sam od nas oczekuje.
ks. Adam Łuźniak

Źródło: mateusz.pl