Czytania na sobotę, 24 października 2026

Sobota XXIX tygodnia okresu zwykłego

(Ef 4, 7-16)

Bracia: Każdemu z nas została dana łaska według miary daru Chrystusowego. Dlatego mówi Pismo: «Wstąpiwszy na wysokości, wziął do niewoli jeńców, rozdał ludziom dary». Słowo zaś „wstąpił” cóż oznacza, jeśli nie to, że również zstąpił do niższych części ziemi? Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa, aby wszystko napełnić. On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. Chodzi o to, abyśmy już nie byli dziećmi, którymi miotają fale i porusza każdy powiew nauki, na skutek oszustwa ze strony ludzi i przebiegłości w sprowadzaniu na manowce fałszu. Natomiast, żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, by wszystko wzrastało ku Temu, który jest Głową – ku Chrystusowi. Od Niego poczynając, całe Ciało – zespalane i utrzymywane w łączności więzią umacniającą każdy z członków stosownie do jego miary – przyczynia sobie wzrostu dla budowania siebie w miłości.

(Ps 122 (121), 1b-2. 4-5)

REFREN: Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano:
"Pójdziemy do domu Pana".
Już stoją nasze stopy
w twoich bramach, Jeruzalem.

Do niego wstępują pokolenia Pańskie,
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie,
trony domu Dawida.

Aklamacja (Ez 33, 11)

Pan mówi: Nie chcę śmierci grzesznika, lecz pragnę, aby się nawrócił i miał życie.

(Łk 13, 1-9)

W tym czasie przyszli jacyś ludzie i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jezus im odpowiedział: "Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jeruzalem? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie". I opowiedział im następującą przypowieść: "Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na sobotę, 24 października 2026

Ci, którzy, na święto, wędrowali do Jerozolimy, idąc szczególnie od strony Jerycha, śpiewali pieśni wstępowania, czyli psalmy. Szczególnie śpiewali ten 122. "Uradowałem się wezwaniem: pójdziemy do domu Pana”.
Dlatego też całe życie możemy ten psalm przeżywać jako psalm spotkania. Wejdźmy z radością na spotkanie Pana.
A co robić wtedy, kiedy dowiadujemy się o wiadomościach trudnych? Ewangelia dostarcza nam takich informacji. O tych Galilejczykach, którzy idąc na Paschę, podczas świąt zginęli, bo ich krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Razem z barankami paschalnymi złożeni w ofierze. Czy byli większymi grzesznikami?
Jezus mówi o innej stronie. Mówi rzecz poważną, wobec tych trudnych faktów, a jeszcze wspomina tych, na których zawaliła się wieża w Siloam. Jak refren, w tej Ewangelii powtarzają się słowa: „Jeśli się nie nawrócicie , tak samo zginiecie”.
Nawrócenie to przygoda na każdy dzień naszego życia. Serce, oczy i umysł zwrócone na Jezusa, szukające Jezusa, dające się Jezusowi odnaleźć.
Jesteśmy jak ten figowiec, na którym szuka się owocu nawrócenia. Trudno czasami znaleźć. Ten kto opiekuje się winnicą, mówi: „Panie, jeszcze na ten rok pozostaw figowiec, aż podkopie go i obłożę nawozem. Może wyda owoc".
Czasami taki nawóz, to wszystko, co nas spotyka. To wszystko to, co nas egzaminuje z naszej wiary. Czy potrafimy w sytuacjach trudnych wiarę wyznać, do wiary się przyznać, Bogu zaufać?”.
Po co nam to potrzebne? Żeby, jak powtarza Apostoł Paweł w Liście do Efezjan: Żyjąc prawdziwie w miłości, sprawmy, aby wszystko wzrastało ku Chrystusowi. Wszystko dla Niego.
ks. Wenancjusz Zmuda

Źródło: mateusz.pl