Czytania na czwartek, 30 lipca 2026

Czwartek XVII tygodnia zwykłego

(Jr 18,1-6)

Słowo, które Pan oznajmił Jeremiaszowi: Wstań i zejdź do domu garncarza; tam usłyszysz moje słowa. Zstąpiłem więc do domu garncarza, on zaś pracował właśnie przy kole. Jeżeli naczynie, które wyrabiał, uległo zniekształceniu, jak to się zdarza z gliną w ręku garncarza, wyrabiał z niego inne naczynie, jak tylko podobało się garncarzowi. Wtedy Pan skierował do mnie następujące słowo: Czy nie mogę postąpić z wami, domu Izraela, jak ten garncarz? - wyrocznia Pana. Oto bowiem jak glina w ręku garncarza, tak jesteście wy, domu Izraela, w moim ręku.

(Ps 146,1-6)

REFREN: Szczęśliwy, kogo wspiera Bóg Jakuba

Chwal, duszo moja, Pana.
Będę chwalił Pana do końca swego życia,
będę śpiewał mojemu Bogu,
dopóki istnieję.

Nie pokładajcie ufności w książętach
ani w człowieku, który zbawić nie może.
Gdy duch go opuści, znowu w proch się obraca
i przepadają wszystkie jego zamiary.

Szczęśliwy ten, kogo wspiera Bóg Jakuba,
kto pokłada nadzieję w Panu Bogu.
On stworzył niebo i ziemię, i morze
ze wszystkim, co w nich istnieje.

Aklamacja (Dz 16,14b)

Otwórz, Panie, nasze serca, abyśmy uważnie słuchali słów Syna Twojego

(Mt 13,47-53)

Jezus powiedział do tłumów: Podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Zrozumieliście to wszystko? Odpowiedzieli Mu: Tak jest. A On rzekł do nich: Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare. Gdy Jezus dokończył tych przypowieści, oddalił się stamtąd.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na czwartek, 30 lipca 2026

Pomyślałem sobie, że ta sieć zagarniająca, w której są przeróżne ryby, ta mieszanina dobra i zła, że to wszystko dzieje się we mnie. Taki jestem, bo taki jest człowiek. Jestem bardzo skomplikowaną mieszaniną światła i cienia. Mam w sobie odwagę, ale jestem też pełen lęku. Mam wiarę, a jednocześnie często ogarniają mnie wątpliwości. Ufam, ale też podejrzliwie poddaję pod dyskusję. Porywa mnie entuzjazm, ale doświadczam też zniechęcenia. Mówię o miłości, o bliskości, a niekiedy wydaje mi się, że jestem sam, w opuszczeniu. Mam w sobie empatię, współczucie, ale też pokaźne pokłady cynicznej obojętności. Szczerze pragnę oczyszczenia, a mimo to jestem niemal nieustannie otwarty na grzech. Taki jestem… poplątany, pomieszany, zabałaganiony. Tak często nie rozumiem sam siebie. Dla samego siebie jestem enigmą. Nie wiem dlaczego właśnie tak, skąd te pomylone wybory, ta szorstka małostkowość. Skąd bolesna zgoda na bylejakość i przeciętność…
Co zrobić z tym całym galimatiasem…?
Chcesz wiedzieć? Przeczytaj Rz 8. Właściwie… pozwól, żeby to słowo odczytało ciebie…
o. Maciej Sierzputowski CSSp

Źródło: mateusz.pl