Czytania na piątek, 13 listopada 2026

Piątek XXXII tygodnia okresu zwykłego

(2 J 4-9)

Wybrana Pani, ucieszyłem się bardzo, że znalazłem wśród twych dzieci takie, które postępują według prawdy, zgodnie z przykazaniem, jakie otrzymaliśmy od Ojca. A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali. A pisząc to nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku. Miłość zaś polega na tym, abyśmy postępowali według Jego przykazań. Jest to przykazanie, o jakim słyszeliście od początku, że według niego macie postępować. Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem. Uważajcie na siebie, abyście nie utracili tego, coście zdobyli pracą, lecz żebyście otrzymali pełną zapłatę. Każdy, kto wybiega zbytnio naprzód, a nie trwa w nauce Chrystusa, ten nie ma Boga. Kto trwa w nauce Chrystusa, ten ma i Ojca, i Syna.

(Ps 119,1-2.10-11.17-18)

REFREN: Błogosławieni słuchający Pana

Błogosławieni, których droga nieskalana,
którzy postępują zgodnie z prawem Pańskim.
Błogosławieni, którzy zachowują Jego napomnienia
i szukają Go całym sercem.

Z całego serca swego szukam Ciebie,
nie daj mi odejść od Twoich przykazań.
W sercu swoim przechowuję Twe słowa,
aby przeciw Tobie nie zgrzeszyć.

Czyń dobrze swojemu słudze,
aby żył i przestrzegał słów Twoich.
Otwórz moje oczy,
abym podziwiał Twoje prawo.

Aklamacja (Łk 21, 28bc)

Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.

(Łk 17,26-37)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba deszcz ognia i siarki i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi. W owym dniu kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Przypomnijcie sobie żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą mleć razem: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona”. Pytali Go: „Gdzie, Panie?” On im odpowiedział: „Gdzie jest padlina, tam się zgromadzą i sępy”.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na piątek, 13 listopada 2026

Mam nieodparte wrażenie, że współczesnemu, lekceważącemu podejściu do nadprzyrodzonego spojrzenia na życie, towarzyszy wręcz perwersyjna fascynacja śmiercią. Przepastne zasoby internetu, na popularnych stronach (wcale nie głęboko zakopanych i dostępnych tylko dla wtajemniczonych) serwują na przykład długaśnie filmy ze zdjęciami… ludzi w trumnach, ludzi, którzy umarli przed kamerami, ludzi tuż przed egzekucją, filmy z sekcji zwłok i całe mnóstwo innych, opatrzonych wspólną sentencją – „memento mori”.
Ale jaki jest cel? Czy pojawia się sugestia – zadbaj o siebie duchowo, pomyśl o tym, co dalej, gdzie spędzisz wieczność? Żadną miarą… Kierunek jest zupełnie inny – mało masz czasu, a zatem żyj, jakbyś chciał przechytrzyć śmierć – sprzedawaj, kupuj, baw się, ryzykuj, przesuwaj granice – nie myśl o przyszłości, bo nie ma żadnej przyszłości.
Słyszę dziś w słowach Jezusa smutną nutę. Nie widzą, nie dostrzegają, nie rozumieją – moje dzieci niczym wydmuszki – puste w środku. Skorupy przemierzające ziemię – bez celu, bez sensu, bez perspektywy. Obijające się o siebie nawzajem, coraz bardziej kruche, urazowe, nadwrażliwe. Oporne wobec wszystkiego, co wymagające i rozwojowe. Skłonne zaś zawsze do zabawy i relaksu, bo co człowiek ma z tego życia?
Czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Czy jest wciąż sens głosić Ewangelię o zbawieniu? A może zadbać o siebie i zadowolić się tym, że ja wiem, że ja znalazłem, a inni niech się troszczą o siebie. Kto ma zginąć, niech zginie, kto zechce żyć, przeżyje. Nigdy! Przenigdy! Człowiek w oczach Bożych ma wartość niewyobrażalną. Dlatego jeśli uda się przebudzić choćby jednego, uratować przed rozpaczą, beznadzieją, nihilizmem – oto triumf miłości. Choćby jednego – dla Jezusa. Nie dla siebie, dla własnej satysfakcji. Ale dla Niego i dla niego – tego bliskiego, który jest bliski zguby wiecznej. Nie musisz iść do muzeum – popękany skorupy są wokół ciebie… Nimi się zajmij.
o. Michał Nowak OFM Conv

Źródło: mateusz.pl