Czytania na wtorek, 17 marca 2026

Wtorek IV Tygodnia Wielkiego Postu

(Ez 47,1-9,12)

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie aniał z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była skierowana ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną na zewnątrz i poza murami powiódł mnie od bramy zewnętrznej, skierowanej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza. Potem poprowadził mnie ów mąż w kierunku wschodnim; miał on w ręku pręt mierniczy, odmierzył tysiąc łokci i kazał mi przejść przez wodę; woda sięgała aż do kostek. Następnie znów odmierzył tysiąc [łokci] i kazał mi przejść przez wodę: sięgała aż do kolan; i znów odmierzył tysiąc [łokci] i kazał mi przejść: sięgała aż do bioder; i znów odmierzył jeszcze tysiąc [łokci]: był tam już potok, przez który nie mogłem przejść, gdyż woda była za głęboka, była to woda do pływania, rzeka, przez którą nie można było przejść. Potem rzekł do mnie: Czy widziałeś to, synu człowieczy? I poprowadził mnie z powrotem wzdłuż rzeki. Gdy się odwróciłem, oto po obu stronach na brzegu rzeki znajdowało się wiele drzew. A On rzekł do mnie: Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, i wtedy wody jego stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostają przy życiu: będą tam też niezliczone ryby, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione. A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo.

(Ps 46,2-3.5-6.8-9)

REFREN: Pan Bóg Zastępów jest dla nas obroną

Bóg jest dla nas ucieczką i mocą:
najpewniejszą pomocą w trudnościach.
Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia
i góry zapadały w otchłanie morza.

Nurty rzeki rozweselają miasto Boże,
najświętszy przybytek Najwyższego.
Bóg jest w jego wnętrzu, więc się nie zachwieje,
Bóg je wspomaga o świcie.

Pan Zastępów jest z nami,
Bóg Jakuba jest naszą obroną.
Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana,
zdumiewające dzieła, których dokonał na ziemi.

Aklamacja (J 4,42.15)

Panie, Ty jesteś prawdziwie Zbawicielem świata, daj nam wody żywej, byśmy nie pragnęli.

(J 5, 1-16)

Było święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. W Jerozolimie zaś znajduje się sadzawka Owcza, nazwana po hebrajsku Betesda, zaopatrzona w pięć krużganków. Wśród nich leżało mnóstwo chorych: niewidomych, chromych, sparaliżowanych. Znajdował się tam pewien człowiek, który już od lat trzydziestu ośmiu cierpiał na swoją chorobę. Gdy Jezus ujrzał go leżącego i poznał, że czeka już długi czas, rzekł do niego: Czy chcesz stać się zdrowym? Odpowiedział Mu chory: Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wchodzi przede mną. Rzekł do niego Jezus: Wstań, weź swoje łoże i chodź! Natychmiast wyzdrowiał ów człowiek, wziął swoje łoże i chodził. Jednakże dnia tego był szabat. Rzekli więc żydzi do uzdrowionego: Dziś jest szabat, nie wolno ci nieść twojego łoża. On im odpowiedział: Ten, który mnie uzdrowił, rzekł do mnie: Weź swoje łoże i chodź. Pytali go więc: Cóż to za człowiek ci powiedział: Weź i chodź? Lecz uzdrowiony nie wiedział, kim On jest; albowiem Jezus odsunął się od tłumu, który był w tym miejscu. Potem Jezus znalazł go w świątyni i rzekł do niego: Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło. Człowiek ów odszedł i doniósł żydom, że to Jezus go uzdrowił. I dlatego żydzi prześladowali Jezusa, że to uczynił w szabat.

Źródło: mateusz.pl

Rozważanie na wtorek, 17 marca 2026

Wydarzenie nad sadzawką Betesda, co po hebrajsku oznacza „dom miłosierdzia”, odsłania przed nami dramat człowieka, który od trzydziestu ośmiu lat choruje na „swoją chorobę”. Liczba ta nie jest przypadkowa, gdyż nawiązuje do okresu błąkania się Izraela po pustyni, zanim dotarł on do pierwszego potoku – obrazuje to pustkę życia bez żywej więzi z Bogiem, w której człowiek jedynie wegetuje w cieniu własnych niespełnionych roszczeń.
Chromy leżący pod jednym z pięciu krużganków, które symbolizują Torę, pokazuje nam, że samo Prawo potrafi jedynie wskazać grzech i chorobę, ale nie ma mocy, by człowieka uzdrowić. Największym dramatem tego człowieka nie jest jednak brak sprawności fizycznej, lecz głęboki egocentryzm i poczucie bycia pominiętym, co wyraża się w gorzkiej skardze: „Panie, nie mam człowieka”. Szuka on ratunku w ludzkich siłach, czując się wiecznie wyprzedzanym przez innych, podczas gdy prawdziwe uzdrowienie stoi tuż przed nim w osobie Jezusa. Chrystus, pytając: „Czy chcesz stać się zdrowym?”, prowokuje go do wyjścia z paraliżu beznadziei i podjęcia odpowiedzialności za własny los. Nakaz: „Wstań, weź swoje łoże i chodź”, jest wezwaniem, by przestać być niesionym przez własne użalanie się nad sobą i zacząć dźwigać ciężar swojego istnienia o własnych siłach, umocnionych łaską.
Kontrowersja szabatu, która następuje po cudzie, demaskuje obłudę faryzeuszów, którzy bardziej cenią martwy przepis niż życie odzyskane przez brata. Jezus, odnajdując uzdrowionego później w świątyni, przestrzega go: „Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło”, wskazując, że prawdziwym źródłem paraliżu jest grzech, który oddziela duszę od źródła życia.
Betesda uczy nas, że Bóg jest Bogiem bliskim i ludzkim, który wkracza w naszą samotność właśnie wtedy, gdy tracimy nadzieję na jakąkolwiek ludzką pomoc. Ostatecznie to Maryja staje się dla nas nową Betesdą – Niepokalanym Łonem uzdrowienia, w którym każde „niemożliwe” staje się „możliwe” dla tego, kto z całkowitym zaufaniem odda się Jej prowadzeniu.
o. Marcin Ciechanowski OSPPE

Źródło: mateusz.pl