Czytania na środę, 5 sierpnia 2026
Środa XVIII tygodnia zwykłego
(Jr 31,1-7)
W tamtych czasach, mówi Pan, będę Bogiem dla wszystkich pokoleń Izraela, one zaś będą moim narodem. To mówi Pan: Znajdzie łaskę na pustyni naród ocalały od miecza; Izrael pójdzie do miejsca swego odpoczynku. Pan się mu ukaże z daleka: Ukochałem cię odwieczną miłością, dlatego też zachowałem dla ciebie łaskawość. Znowu cię zbuduję i będziesz odbudowana, Dziewico-Izraelu! Przyozdobisz się znów swymi bębenkami i wyjdziesz wśród tańców pełnych wesela. Będziesz znów sadzić winnice na wzgórzach Samarii; uprawiający będą sadzić i zbierać. Nadejdzie bowiem dzień, kiedy strażnicy znów zawołają na wzgórzach Efraima: Wstańcie, wstąpmy na Syjon, do Pana, Boga naszego! To bowiem mówi Pan: Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!
(Ps: Jr 31,10-13)
REFREN: Pan nas obroni, tak jak pasterz owce
Słuchajcie, narody, słowa Pana,
głoście na dalekich wyspach, mówiąc:
„Ten, co rozproszył Izraela, znów go zgromadzi
i będzie czuwał nad nim, jak pasterz nad swą trzodą”.
Pan bowiem uwolni Jakuba,
wybawi go z ręki silniejszego od niego.
Przyjdą i będą wykrzykiwać radośnie na wyżynie Syjonu
i rozradują się błogosławieństwem Pana.
Wtedy ogarnie dziewicę radość wśród tańca
i młodzieńcy cieszyć się będą ze starcami.
Zamienię bowiem ich smutek w radość,
pocieszę ich i rozweselę po ich troskach.
Aklamacja (Łk 7,16)
Wielki prorok powstał między nami, i Bóg nawiedził lud swój.
(Mt 15,21-28)
Jezus podążył w stronę Tyru i Sydonu. A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha. Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: Odpraw ją, bo krzyczy za nami! Lecz On odpowiedział: Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela. A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: Panie, dopomóż mi! On jednak odparł: Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom. A ona odrzekła: Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów. Wtedy Jezus jej odpowiedział: O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz! Od tej chwili jej córka została uzdrowiona.
Źródło: mateusz.pl
Rozważanie na środę, 5 sierpnia 2026
Jezus nie odzywa się ani słowem do kobiety, która z głębi dramatu swojego życia krzyczy do Niego. Dlaczego to milczenie? Ten dobry Jezus, pełen miłości i czułości, w misji zbawiania człowieka, nie powinien podbiec, pochylić się, pocieszyć, dokonać cudu? Nie tak to powinno wyglądać w przypadku tej kobiety, w życiu każdego człowieka? Dlaczego Jezus milczy? Ma zły dzień? Może co innego na głowie? Wymęczył się podróżą? Co się zadziało?
„Jezu, dlaczego milczysz!? Dlaczego milczałeś tak wiele razy, kiedy z mojego bólu, utrudzenia, poranienia, bezradności, grzechu wołałem, krzyczałem do Ciebie!? Dlaczego…!?”.
„Milczałem, żebyś wreszcie do Mnie przyszedł. Żebyś nie stał daleko z twoim bólem… Modlitwa krzyku otwiera drogę do Moich stóp, do bliskości, do zapatrzenia. Sam krzyk pozostaje jałowy, bez odpowiedzi, jeżeli nie prowadzi do spotkania. Ja nie chcę dystansu. Nie chcę krzyczeć do ciebie z daleka. Chcę ci szeptać do ucha, chcę ci mówić o Mojej do ciebie miłości. Kiedy krzyczysz, Ja milczę, bo… czekam, żebyś przyszła, żebyś wreszcie przyszedł. Chcę mówić do ciebie.
Pragnę z tobą rozmawiać, szeptać ci do ucha, do serca…
Dlatego proszę… choć do Mnie… blisko… proszę…”.
o. Maciej Sierzputowski CSSp
Źródło: mateusz.pl