Czytania na sobotę, 26 września 2026
Sobota XXIV tygodnia zwykłego
(Koh 11, 9 – 12, 8)
Ciesz się, młodzieńcze, w młodości swojej, a serce twoje niech się rozwesela za dni młodości twojej. I chodź drogami serca swego i za tym, co oczy twe pociąga; lecz wiedz, że z tego wszystkiego będzie cię sądził Bóg! Usuń przygnębienie ze swego serca i oddal ból od twego ciała, bo młodość jak zorza poranna szybko przemija. Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: "Nie mam w nich upodobania"; zanim zaćmi się słońce i światło, i księżyc, i gwiazdy, i chmury powrócą po deszczu; w czasie, gdy trząść się będą stróże domu i uginać się będą silni mężowie, i będą ustawały kobiety mielące, bo ich ubędzie, i zaćmią się patrzące w oknach; i zamkną się drzwi na ulicę, podczas gdy łoskot młyna przycichnie i podniesie się do głosu ptaka, i wszystkie śpiewy przymilkną; odczuwać się nawet będzie lęk przed wyżyną i strach na drodze; i drzewo migdałowe zakwitnie, i ociężała stanie się szarańcza, i pękać będą kapary; bo człowiek zdążać będzie do swego wiecznego domu i kręcić się już będą po ulicy płaczki; zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie; i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał. Marność nad marnościami – powiada Kohelet – wszystko jest marnością.
(Ps 90 (89), 3-4. 5-6. 12-13. 14 i 17)
REFREN: Panie, Ty zawsze byłeś nam ucieczką
Obracasz w proch człowieka
i mówisz: "Wracajcie, synowie ludzcy".
Bo tysiąc lat w Twoich oczach
jest jak wczorajszy dzień, który minął,
albo straż nocna.
Porywasz ich, stają się niby sen poranny,
jak trawa, która rośnie:
rankiem zielona i kwitnąca,
wieczorem więdnie i usycha.
Naucz nas liczyć dni nasze,
byśmy zdobyli mądrość serca.
Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał?
Bądź litościwy dla sług Twoich!
Nasyć nas o świcie swoją łaską,
abyśmy przez wszystkie dni nasze
mogli się radować i cieszyć.
Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami
i wspieraj pracę rąk naszych,
dzieło rąk naszych wspieraj!
Aklamacja (2 Tm 1, 10b)
Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył, a na życie rzucił światło przez Ewangelię.
(Łk 9, 43b-45)
Gdy wszyscy pełni byli podziwu dla wszystkich czynów Jezusa, On powiedział do swoich uczniów: "Weźcie wy sobie dobrze do serca te słowa: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi". Lecz oni nie rozumieli tego powiedzenia; było ono zakryte przed nimi, tak że go nie pojęli, a bali się zapytać Go o to powiedzenie.
Źródło: mateusz.pl
Rozważanie na sobotę, 26 września 2026
„Kim są ci wszyscy, którzy podziwiają czyny Jezusa?
Zapewne to są uczniowie, pośród nich Piotr, Jakub i Jan, z którymi Jezus zdobył Górę Przemienienia. Do nich też należą świadkowie uzdrowienia: ojciec dziecka, sam uzdrowiony i pozostali.
Wszyscy są pełni podziwu, patrząc na czyny Jezusa. Jakie to czyny? Oprócz Góry Przemienienia mamy uzdrowienie chłopca, którego nie potrafili uzdrowić apostołowie. I można powiedzieć, że przy takim triumfie, Jezus daje drugą zapowiedź męki. Mówi, że Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi.
Od wydarzeń pod Cezareą Filipową i od Góry Przemienienia Jezus zaczyna świadomie zmierzać ku Jerozolimie. Daje zapowiedzi męki. Trzecia padnie przed wejściem do Jerozolimy.
Uczniowie nie rozumieją tego, co mówi Jezus. Boją się pytać. Dlaczego? Może to wszystko ich przeraża, przerasta. Jezus idący na krzyż zabiera ich w podróż. Często kiedy słyszymy, że pojawi się krzyż na drodze naszego życia, to nie jest to dla nas błogosławieństwo, ale życzenie, żeby zadziało się wszystko co najgorsze.
Trzeba oczyścić nasze myślenie i z odwagą patrzeć na Tego, który został wydany w ręce ludzi. Bo On zawsze i wszędzie na nasze życie, na nasze problemy, ma otwarte ramiona, żeby nam dopomóc.”
ks. Wenancjusz Zmuda
Źródło: mateusz.pl